شئون . نظر استاد : اين روايات به نظر ما نيز دلالت بر مسأله محل بحث دارند و ليكن اطلاق آنها قدرى مورد تأمل است يعنى نمىتوان به اطلاق آنها حكم كرد و در فرضى كه ضرورتى براى ازدواج وجود ندارد نيز به آنها تمسك نمود . زيرا اين روايات ناظر به خصوصيات مسأله نمىباشند لذا اطلاق آنها مشكل است . 4 ) ذكر دو روايت مبنى بر عدم صحت تزويج وصى نسبت به صغير در مورد اينكه وصى صغير را تزويج نمايد تعبيرى را كه مرحوم سيد فرموده‌اند نشان دهندهء اين است كه مسأله قدرى مورد ترديد است چون تعبير به اين صورت است « بل الصغير ايضاً » كه در آن ترقّى شده است . منشأ اين ترديد نيز دو روايت است كه از آنها استفاده مىشود وصى نسبت به صغير حق تزويج ندارد يكى از آنها صحيحه ابن بزيع است « قال : سأله رجل عن رجل مات و ترك اخوين و ابنة و البنت صغيرة ، فعمد احد الأخوين الوصى ( يعنى اين برادر وصى نيز بوده است ) فزوّج الأبنة من ابنه ثم مات ابو الابن المزوّج ، فلما أن مات قال الآخر ، أخى لم يزوّج ابنه ( زيرا دختر كه صلاحيت اجازه دادن نداشته و برادر نيز ولى او نبوده ) فزوّج الجارية من ابنه ، فقيل للجارية : اىّ الزوجين أحب اليك ، الاوّل او الآخر ؟ قالت : الآخر . ثم إن الأخ الثانى مات و للأخ الاول ابن اكبر من الابن المزوج فقال للجارية : اختارى أيهما احب اليك ، الزوج الاول او الزوج الآخر ؟ فقال : الرواية فيها انها للزوج الأخير ، و ذلك انها قد كانت ادركت حين زوّجها و ليس لها ان تنقض ما عقدته بعد ادراكها » « 1 » در اين روايت عقد عموى اول كه وصى نيز بوده است ، فضولى به حساب آمده و گفته‌اند براى صحت آن دختر بايد اجازه دهد و در حالى كه او عقد دوم را اجازه داده لذا عقد اول باطل مىشود . از اينجا استفاده مىشود كه وصى نمىتواند صغيره را تزويج نمايد . مرحوم آقاى خويى مىفرمايد اين روايت از محل بحث ما اجنبى است زيرا در

--> ( 1 ) - الوسائل ، ج 20 كتاب النكاح ، ابواب عقد النكاح و اولياء العقد ، ب 8 ، ح 1 .